LIBlË - 1943
Na bijna 3 jaar verbitterde oorlogs- voering in de woestijn,
brengt Rommels briljante inzet van tankdivisies de Britten tot wanhoop.
'T Lot van het Middellandse-Zeegebied staat op het spel.
OVERVAL OP ROMMEL
Hauptmann, ik kom uit Tobroek. Ik heb een bericht van generaal Iederer.
En deze sigaren, met de beste wensen.
Major, een nieuw bevel. Je wordt met je mannen naar Tobroek overgeplaatst.
Tobroek? Dat is waanzin! - Zo luidt het bevel.
Daar wordt gevochten. Gevangenen horen in een veilig gebied thuis.
Tobroek is nu van ons. Het is er erg veilig.
De conventie van Genève schrijft duidelijk voor...
We kennen die voorschriften. Uw kant werd over de overplaatsing ingelicht.
Heil Hitler!
Voor jou geldt dat ook. Maak je dus gereed.
We vertrekken zometeen. - En als we weigeren?
Dan laten we je hier achter.
En dan zul je zien dat er ergere dingen bestaan dan dysenterie.
Merrihew! - Ja?
Inpakken. - Ja.
Hauptmann, dat grietje! Ze is gek. Ze heeft 't over een vliegtuig.
Ik regel dat.
Van Italiaanse hoeren raak ik niet onder de indruk.
Spreek toch Engels, rotmof.
Wat is er aan de hand, signorina? - Waarom vlieg ik niet naar Tobroek?
Luchtvervoer vereist een speciale toestemming. - Die heb ik!
Voor uw welwillendheid jegens toonder dankt u generaal Banducci.
Ja, ik ken je verhouding tot de generaal. - Verhouding?
Je hoort bij zijn staf.
Hij is een grote generaal. Jij bent maar een klein kapiteintje.
De Italianen zijn stijlvolle soldaten maar hun vrouwen moeten aan de lijn.
Nog meer grappen?
Ja, je reist net als alle anderen.
En hoe is dat? - Met de truck. Pak maar verder.
Amsterdam... Die Nederlanders maken goede sigaren, nietwaar?
Prima. - Droog als de Sahara. Rommel rookt deze ook.
Ken je Rommel? - Ja. Hij is gek op de Sahara. Wij allemaal.
Met "wij" bedoel ik de beroepssoldaten.
Ik ben geen soldaat, Hauptmann. Voor mij heeft de oorlog niks romantisch.
De bijwerkingen zijn afstotelijk. - Hier zijn er geen bijwerkingen.
Geen vrouwen, geen kinderen, geen steden, die in de weg staan.
Uitsluitend mannen, beste Tarkington.
Uitsluitend mannen? - Ja...
Stop!
Uitstappen. Geef het bevel om uit te stappen.
Ja!
Volg de wagen onopvallend.
Hij leeft nog, Hauptmann.
Dood of levend? - Dood. Ze stinken al.
Doorzoek de doden en de wagen. Breng mij alle papieren!
Die man is uitgeput en uitgedroogd. Hij moet behandeld worden.
Behandel hem dan. We blijven vannacht hier.
Sla een kamp op voor de wagens. Zet de tenten op.
We blijven hier tot 4 uur.
Korporaal, pols en ademhaling zijn vrij normaal.
Je simuleert. Waarom?
Ik heet Foster. - Op het naamplaat je staat Weatherley, J.D.
Dat is een dekmantel. Ik heet Foster, Kapitein, 53e pionierbataljon.
Zegt jou dat niets? - Hoezo? - Geheime dienst, 8e leger.
Ik heb nog nooit met een geheime dienst te maken gehad.
Ben jij major Farrow? - Tarkington, arts bij de medische dienst.
Verdomme, waar is Farrow? - Wie?
De gevangenen in het konvooi zijn toch van 't vijfde commando?
Nee, dat zijn mijn mannen, veldlazaret, eenheid nr. 15.
Verdomme!
Zodra hij bij bewustzijn is, wil ik hem ondervragen.
Dat kan jammer genoeg wel even duren. Hij is in shock. - Ja...
Hier volgt een bericht van de CBS en Edward R. Murrow.
Hier is Londen.
De val van Tobroek maakt de verzorging van Malta nog moeilijker.
En de strijd om Egypte is misschien al aan de gang.
Maar op het moment kan alleen gesteld worden
dat parlement en media een zondebok zoeken.
De Britse troepen zijn niet de schuldigen.
Hun dapperheid had de overwinning verdiend, maar ze zijn verslagen.
Orthodoxe methodes zijn Rommel vreemd, speculeren is zinloos.
Rommels positie is door Tobroek verstevigd.
Zeg het me! Hoor je bij het vijfde commando?
Breng hem weg.
Goeie komedie.
Wat is dat in godsnaam?
Maak je geen zorgen, ze is echt. Ze hoort bij 'n Italiaanse generaal.
Zijn er nog meer? - Nee, alleen zij. Signorina Vivianne of zoiets.
Engelse zakken.
Zij is de enige niet-militair. - Wat is er met het vijfde commando?
Interessante vraag.
Het lijkt erop dat alles verpest is. - Wie ben jij?
Allan MacKenzie, 5e commando. - Zijn hier nog meer van die troep?
Alleen wij nog. Ed Brown, Bill Wembley,
Dan Garth en Reilly.
We zijn hier achtergelaten door onze eenheid. Acute dysenterie.
Behalve ik. Ik heb een aandenken uit Alexandrië. - En de anderen?
Die zitten gevangen in Tunesië. - Jezus Christus...
Dat is toch geen verrassing. - Heeft Farrow je ondervraagt?
Hij zei alleen 't dringendste: Dat we als gevangenen naar Tobroek moesten.
Onderweg moesten we de Duitse bewakers overmeesteren.
En jij zou toch goed bekend zijn met het geschut in de haven van Tobroek.
Eén troost: Wij moesten hen met 50 man de hel in schoppen.
Ik dacht dat hij alleen het dringendste had gezegd?
De onnozelste soldaat weet dat toch.
Rommel legt in Tobroek voorraden aan voor de volgende aanval.
Hij controleert het luchtruim. Je komt alleen vanuit de zee in Tobroek.
Om vrij baan voor de marine te maken, moet 't geschut uitgeschakeld worden.
Zo is het toch? - Zo is het.
Dat is niet onze zaak. - O jawel. Hoeveel man zijn hier?
Wat je ook in je hoofd haalt, mijn mannen blijven erbuiten.
Morgen om 17.00 precies valt een vliegtuig van ons dit konvooi aan.
Het doel is verwarring stichten, en de troep neemt het konvooi over.
Een opzettelijke luchtaanval? - De piloot valt in elk geval aan.
Ik heb een radio nodig
om de actie nog te vermijden. Dat kan alleen als ik 't konvooi overneem.
En dan?
Dan voegen we ons bij onze troepen. We moeten wel door vijandig gebied
maar met wagens, wapens, brandstof en wat geluk...
Wie weet. Nog één vraag: Waar is de verbanddoos?
Ik weet in welke vrachtwagen. Maar hoezo?
We hebben wapens nodig om betere wapens te krijgen.
Ik zorg ervoor. - Goed.
Ik accepteer dat je als toegewijd soldaat je plicht wil doen.
Maar zonder mij en zonder m'n mannen die niet mee willen doen.
Ik ben quaker en als dienstweigeraar bij de medische dienst ingedeeld.
Ik kan niet meedoen aan een actie waarbij ik iemand zou moeten doden.
Sergeant...
De Hitlerjugend trok de volgende morgen naar het stadion in Berlijn.
Ondanks de regen kwamen 132.000 jonge mensen om de Führer te groeten.
Alles wat jullie zijn, zijn jullie door mij,
en alles wat ik ben, ben ik alleen door jullie.
En omdat dit beste ras
van de Duitse natie vanuit trotse zelfkennis
moedig en dapper het bestuur over rijk en volk opeiste,
sluit het volk zich
in steeds grotere getale bij het bestuur aan.
Sieg Heil!
Is dat niet een Luger? - Nee, dat is een Walther. Automatisch.
Prachtig. Echt geweldig, hè jongens.
Wat doe je daar in die kist?
Wat doe je daar?
Mijn arm doet pijn. Vreselijk. Ik heb medicijnen nodig.
Oh ja, pak dan maar.
ETHER
Het Duitse volk verheugt zich in het besef
dat het eeuwige vluchten
nu voorgoed is opgevolgd door een rustpunt.
Wie weet hoe laat het precies is? Volgens mij is het bijna vijf uur.
Vijf uur?
Zullen we een theepauze houden? - Of een bierpauze? - Is dat een Rolex?
Ja, Engels. Rolex. - Rolex?
Rolex is geen Engels merk. Dat is een Zwitsers horloge. - Ja.
Hoeveel? - Nou, misschien kunnen we wel een handeltje maken.
Dat is 'n Zwitsers horloge - Precies. - Wat wil je ervoor hebben?
Hoeveel?
Het is 17.00!
Verspreiden!
Hier blijven.
Foster, verdomde padvinder.
Mijn God, help!
Zonde van de radio. - Ja...
Bereid een begrafenis voor en zorg voor bewaking over de gevangenen.
Ken je de conventie van Genève over de behandeling van gevangenen?
Het Afrikakorps bestaat uit veel meer dan alleen uniformen.
Jullie worden allemaal als spionnen doodgeschoten.
Ik zou je graag zelf doodschieten.
Jij wordt niet begraven, superman. Je bent voer voor de gieren.
Die uitgebrande truck is niks meer. Met die andere rijden we zo weg.
Geef de mannen te eten. - De Duitsers ook? - Ja.
Ik heb geen papieren gevonden. - Ik heb ze. - Zijn ze in orde?
Passagebiljet voor Britse gevangenen met Afrikakorps-escorte naar Tobroek.
MacKenzie... - Meneer!
We zijn ver weg van onze troepen. Laten we gaan. Nu.
Onze plannen zijn veranderd. - Veranderd? - Ja.
De radio is aan diggelen. We houden ons aan het eerste plan.
Wapens en springstof worden gedropt.
Je wilt Tobroek bestormen? Met een groepje hospikken en 4 zieke mannen?
Nee, ik wil alleen het geschut opblazen.
De spullen die daarvoor nodig zijn kun je in 'n verbandtrommel meenemen.
Maar daarvoor heb je mannen nodig. Het is een kamikazeactie!
Nee. De marine pikt ons van 't strand op. Ik wil evenmin sterven als jij.
Wat doen we met hen?
Ze blijven hier. - Levend.
Daar komt onze voorraad aan.
Opschieten, jongens. Snel.
Snijd de lading ervan af en begraaf de parachutes. Kom!
Hier zijn er nog meer, mensen. Schiet eens op.
We moeten snel zijn, we hebben niet de hele nacht de tijd.
Kom, cowboys.
Ik geef je mijn woord.
Wat doen we met het meisje? - Ze blijft bij ons.
Ze hoort bij het konvooi. Ze wordt in de vrachtbrief genoemd, zeg maar.
Ze is van jou, dokter. - Van mij?
Wat mij betreft hak je haar in stukken. Ze is jouw zaak.
Maar de gevangenen blijven leven. - Goed, afgesproken.
Okay, jongens... Langs de zijkant naar beneden.
Je pakt het touw met de rechterhand en laat het met de linkerhand vieren.
Stevig vasthouden, maar langzaam laten glijden.
Kalm aan. Voorzichtig, je leven hangt ervan af.
Je draait hier geen pilletjes meer. Jullie worden commandosoldaten.
Voorzichtig.
Een, twee, drie, vier, vijf, zes, zeven, acht, negen...
Luister, dit wapen kan onszelf evengoed schaden als de vijand.
In de ene cilinder zit napalm, in de andere perslucht.
De lucht laat je met dit ventiel ontsnappen. De lucht komt er hier uit,
je haalt de trekker over en dan is er hier dit ding: "Inkrement".
Dat ding draait rond en het werkt als een sigarettenaansteker.
Niet vooroverbuigen! Nooit voor het wapen komen.
Je houdt 't zover mogelijk van je af, vinger op de trekker en schieten.
Ik stuur hen niet graag nu al het vuur in
maar ze zijn beter dan ik dacht en we improviseren dan maar.
Stilte, stil zijn.
Stil! Ken je dat, stil zijn? - Stil zijn...
Wat doen we met het meisje? - Ik zie daar problemen.
Ze is onvoorspelbaar. - Hij heeft gelijk.
Over zo'n 100 mijl stuiten we op de nazi's. Straks verlinkt ze ons.
We moeten toch iets kunnen doen.
Jammer, dat jij niet bijspringt. - Hoe? - Ze eet toch uit je hand.
Jij moet toch alles van vrouwen afweten. - Niet van dit soort.
Ik kan me wel iets bij je patiënten in Harley Street voorstellen.
Op mijn emoties werken helpt niet. Maar zij heeft ook haar prijs. - Ja.
Voor de gevangenen ben ik gezwicht. Hopelijk was dat geen fout.
Wat dat meisje betreft... - Laat 't me proberen.
We hebben erg weinig tijd. - Helemaal geen tijd, captain.
In godsnaam... Stoppen!
Goed, uitstappen.
Twee complete tankdivisies. Wat hebben ze hier te zoeken?
Maakt niet uit. Mijn mannen zijn bereid. Laten we aanvallen.
Derna is linksaf. Voor Tobroek moeten we rechtdoor.
Het ziet er verdacht uit als we hier blijven staan. - Ja...
Wie spreekt er nog meer Duits? - Garth. - Laat 'm achterin meerijden.
Jij komt met mij mee.
Moet ik voor haar zorgen? - Ze staat in de papieren.
Ik was toch verantwoordelijk voor haar. Ik heb een idee.
Daar is het te laat voor. - Ik ben arts. Ik zorg voor haar.
Wat is het probleem?
Die Italiaanse. Waar zit ze? - Daar is ze.
Obergefreiter!
Ze hoort bij een generaal van Mussolini. Begrijp je?
Ja...
We nemen de Oceaanstraat. - Nee, dat is verboden gebied.
Je rijdt rechtdoor naar Tobroek. - We kamperen daar. - Dat is toegestaan.
Parkeer daar.
Parkeer daar!
Mijn voorstel om de moffen aan te vallen, was natuurlijk maar een grap.
Twee tankdivisies... Dat begrijp ik niet.
Misschien wacht Rommel het goede moment af. - Nee.
Ze kunnen uit Derna komen. Nee, dat zijn divisie 11 en 12...
Reserveonderdelen! Reparaties... - Dat kan toch ook aan het front.
Brandstof!
Rommel heeft hier in de buurt een brandstofdepot!
Goed gecamoufleerd, want wij weten er niets van. - Onderaards. - Waar?
Tanks zonder brandstof zijn oud roest. We kunnen ze buiten gevecht stellen.
Maar dat is... Zonder radio kunnen ze niet communiceren.
Communiceren? Rustig aan...
Als ik die smeerlappen vind, jaag ik ze in de lucht.
Hoogste alarmfase... Hoe komen we er binnen?
Als je door de wegversperring komt, kun je het Rommel vragen.